Ode aan de kangoeroe!

Blog uit 2009….ik wist toen nog niet dat ik 2x een spoedkeizersnede zou krijgen (met veel paniek, poeha en angstige momenten). 

 

Kangoeroe Als er een god bestaat, dan bestaat hij zeker in Oceanië! Huh..? Ik zal het even uitleggen…

Natuurlijk het moederschap is een prachtig iets. Je mag een kind in je armen houden dat van jezelf is. Jouw genen gemengd met de genen van je partner hebben ervoor gezorgd dat er een nieuw individu is ontstaan. Een mensje met een eigen karakter en willetje! Prachtig! Geweldig! Wie wil dat nou niet? (Nou ja ik ken een hoop mensen die bewust kinderloos willen blijven,maar daar hebben we het even niet over..)

Ook het opvoeden lijkt de meeste mensen niet een makkelijke job, maar uiteindelijk toch een “fulltime baan” waar je veel voldoening van krijgt. Tot zover zijn mensen het er wel over eens, kinderen zijn niet altijd even makkelijk, maar ze geven je zoveel terug (dat het het allemaal waard is). Tot zover, klinkt allemaal goed vind je niet.?

Maar over een aspect van dat hele kinderen krijgen wordt meestal niet echt gepraat. Ja het hoort er wel bij en het is vervelend (understatement of the century!). Maar ach het is maar even en dan is het weer voorbij. Ik heb het natuurlijk over het moment dat je lang verwachte kindje jouw heerlijk warme lichaam gaat verlaten en het warme donkere leven gaat verruilen voor het lichte koude aardse. Jaah dat moment dus.

Natuurlijk ik kan er (nog) niet over meepraten. Ik heb nog een half jaar te gaan en dan mag ik het letterlijk aan den lijve ondervinden (hoera!..grr) Maar we hebben het hier dus over de BEVALLING!

Bijna alle (female ) zoogdieren (de mens dus ook..) brengen hun kroost op de wereld door ze uit de vagina te persen. Hetgeen bij geen enkel zoogdier eruit ziet alsof dat een “lekker” klusje is. Natuurlijk zijn er een paar dieren wat beter ingesteld op dit gebeuren ( zo kan een Gnoe haar bevalling tijdelijk stopzetten als er gevaar drijgt, vervolgens een heel eind rennen (met de pootjes van haar kroost uit haar V stekend) en dan weer gezellig verder gaan met haar bevalling). Ook is veel van het kroost goed uitgerust op wat komen gaat. Ze kunnen bijvoorbeeld na een paar minuten al staan en met ma mee rennen. Maar hoe je het ook went of keert, bij geen enkele V bevalling zie je een vrouwelijk dier “denken” (voor zover ze denken dan ) “dit is mijn lust en mijn leven!” 

Dit pijnlijke gebeuren vindt bij alle vrouwtjes zoogdieren over de hele wereld plaats. Van het Atlas gebergte in Marokko tot de Tafelberg in Zuid-Afrika en van de Amazone rivier in Brazilië tot Patagonië in Argentinië. Het maakt niet uit! Alle (zoogdier) vrouwtjes op deze wereld ondergaan hetzelfde lot! Behalve op 1 plek op aarde………..hmm

Jaja en dat is dus in Oceanië. Je weet wel, Australië, New Sealand enz. Je hebt daar buideldieren (even ter info..haha). De meeste buideldieren komen voor op Australië, de Molukken en Nieuw Guinea. Ik ga er vanuit dat de meeste mensen op deze aardplaneet wel weten hoe dat precies werkt met een buideldier, maar ik ga het toch nog even kort toelichten.

Het kroost van een buideldier wordt via de algemeen bekende weg verwekt. Dat lukt iedereen! Maar dan. Na ongeveer 30 dagen !!! (verschilt per buideldier) nadat de bevruchting heeft plaats gevonden klimt (jawel jawel) het kroost uit de vagina van mams (en met 30 dagen heeft mams daar nog niet zo heeel veeel last van!) en baant zich een weg naar de buidel van mams om daar aan haar tepel te drinken. Totdat het kroost groot genoeg is verblijft het bij de tepel in de buidel en als kroostlief de juiste afmetingen heeft dan klimt het zo nu en dan uit de buidel om de wereld te verkennen en klimt als het moe is weer terug in de buidel.

Zo heb je toch een goede moeder-kroost binding, maar heb je tijdens je zwangerschap/bevalling geen last van bekkeninstabiliteit, andere verweekte onderdelen, uitgerekte buikspieren, brandend maagzuur, opgeblazen gevoel, obstipatie, ontploffende borsten, uitscheuren, hechtingen, weken nabloeden enz. enz. enz.

Dus mijn grote vraagteken ???? is dan ook. Waarom is dit sublieme idee niet doorgevoerd in de rest van de wereld? Ik heb best een buideltje aan de voorkant van mijn buik (als alle vrouwen dat hebben dan is dat ook weer normaal. Toch? ) over om mijn kroost na 30 dagen geboren te laten worden (zonder een centje pijn en allerlei uitgezette lichaamsonderdelen) om het dan vervolgens in mijn buidel verder te dragen totdat het wieg klaar is.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb er alles voor over om ons kind op de wereld te zetten en ik kan niet wachten om het in mijn armen te houden. Maar soms word je ’s nachts wakker en vraag je jezelf wel eens dingen af! Waarom? Waarom?

Het is toch raar dat de oplossing voor het bevalprobleem al lang is uitgevonden…maar dat het blijkbaar alleen maar voor een bepaalde elite is weggelegd in het immer zonnige Australië.  Zo jammer!………

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit de oude doos.. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s