Een dag, zoals zoveel dagen.

Vandaag zag ik er uit als een “echte” flodder mama.  Haar uit model, geen mascara en een shirt dat net even teveel tekent. Gewoon omdat ik er vandaag even geen zin in had.

( Soms begin ik te begrijpen waarom bepaalde ooit zgn. hippe dames na het krijgen van kinderen opeens lijken te wonen in hun roze trainingspak met reetopdruk. Heerlijk lijkt me dat, als je dat zonder enige gene kan dragen en er gelukkig in kunt zijn (incl uggs?? )  Misschien zijn ze er zelfs wel van overtuigd dat ze er zeer appetijtelijk uitzien.)

Kan gebeuren zeg maar… Hoewel ik me de hele dag een beetje schaam voor mijn verschijning en ik het in mijn hoofd een “trollendag” noem, ontbreekt het mij zo nu en dan aan inspiratie om te bedenken hoe ik er zo aantrekkelijk mogelijk uit kan zien zonder dat mijn buikflapje goed zichtbaar is (zeker in de zomer, want dan kan ik geen jasjes aan). Want tja ik heb na twee kinderen toch wel echt iets wat lijkt op een buikflapje. Je doet er niets aan, het zit er en het laat zich niet wegmoffelen. Helaas pindakaas. Morgen ga ik mijn best maar weer eens doen…

Mijn kinderen zijn 1,5 en 4 jaar. Het zijn twee jongens en die rol voeren ze met verve uit. De één staat op dit moment in zijn ledikant hard te brullen en al zijn knuffels uit het bed te smijten. Als hij tot de ontdekking komt dat hij zijn lievelingsknuffel uit het bed heeft gesmeten begint hij nog harder te brullen. De ander parkeert op dit moment twintig auto’s in zijn bed en roept zo nu en dan naar mij dat hij “bang” is voor monsters (of ik even wil komen..). Als hij straks slaapt moet ik eerst twintig auto’s onder hem vandaan vissen.

Mijn vier jarige zoon is een bijzonder kind op allerlei fronten. Soms heb ik het reuze moeilijk met hem en hoop ik dat de dag heeel maar dan ook heeeel snel voorbij is.  Hij is zeg maar een “snelle Jelle” op een aantal gebieden. Heeft alles in de gaten, houdt alles in de gaten en is snel overprikkelt. Mijn bijna 1,5 jarige zoon is ook een beetje “vreemd”.  Zeer snelle motorische ontwikkeling (liep met 10 maanden), begrijpt je meestal prima, maar ook een grote dromer en zegt eigenlijk nog geen boe of bah. En dat ben ik niet gewend, want zoon 1 sprak met 1,5 jaar al heel wat woorden om vervolgens met 20 maanden in zinnen te gaan spreken. Ik neem aan dat het gewoon goed gaat komen en dat hij straks in één keer het licht ziet ofzo…maar het begint me nu op de één of andere manier wel te irriteren dat er niets fatsoenlijks uitkomt. Vooral als hij om alles begint te janken omdat hij zichzelf niet duidelijk kan maken. Maar inmiddels weet ik….alles is een fase…alles gaat voorbij…en meestal komt alles weer goed.

Vandaag was een dag zoals zoveel dagen.

Ik werk in het onderwijs dus heb ik  zes (vroeger zeven) weken vrij. De eerste drie weken waren heerlijk. We zijn met het gezin naar Frankrijk geweest, waar we hebben gekampeerd. En tot overmaat van geluk…het ging helemaal goed! WAUW! Mijn oudste zoon heeft zich prima vermaakt, er waren genoeg andere kindjes en als klap op de vuurpijl, er was een trampoline!!! Ook sliepen ze uit tot half 8/ 8 uur. En ik merkte het echt aan mijn lichaam. Normaal zijn mijn kinderen rond de klok van zes uur wakker, en dat is veel te vroeg. Door die 1,5 uur extra slaap was ik echt beter uitgerust en mijn kinderen trouwens ook. Heelijk! We hebben daar ook ontzettend veel gedaan en gezien in een prachtig gebied.

Maar daarna heb ik nog eens keer 3 weken vrij terwijl mijn man weer aan het werk is. Op zich niet vervelend, maar helaas is iedereen of gewoon aan het werk of op vakantie en is het drie weken lang best eenzaam. Elke dag gaat dan zo lijken op elke andere dag (elke dag even boodschappen doen, elke dag even naar het speeltuintje en elke dag om 17u tv kijken). Ik wist op een gegeven moment bijna niet meer welke dag het was. Mijn vier jarige kleuter mist in onze straat (en omgeving) ernstig kindjes van zijn eigen leeftijd en verveelt zich suf. Probeer zo’n kleuter maar eens te vermaken. Niet te doen!

Aan alles komt echter een eind en vandaag was officieel mijn laatste vakantiedag. Joehoe joehoe. Ik mag weer aan het werk! Weer ritme in ons leven, weer omgaan met volwassenen (en oke, ook wat pubers) en met mijn fietsje door Amsterdam heen.

Fulltime thuiszitten met kinderen is aan mij niet besteed. Ik snap echt niet hoe andere vrouwen dat overleven. Ik heb daar veel respect voor. Werken is voor mij noodzakelijk om een goede moeder te zijn. Als ik alleen maar thuis ben stomp ik af en voel ik mij een beetje hersendood. Je moet als thuiszitmama behoorlijk over je eigen ego heen kunnen stappen en jezelf kunnen wegcijferen. Mijn kinderen zijn echt heel belangrijk voor me en als puntje bij paaltje komt zullen ze altijd voor alles gaan, maar mezelf 100% wegcijferen kan ik echt niet. Ik wil ook nog iets van een eigen leven ervaren.

Hmmm.. ik moet toch tot de conclusie komen dat dit blog een beetje onsamenhangend is geworden. Ik had ook zoveel in mijn hoofd dat ik wilde opschrijven. Te veel voor dit blog. Volgende keer beter dan maar! 😀

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Lief&Leed. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s