Ben ik nou de enige die het moederschap soms geen bal aan vindt? (Juli 2013)

We leven in een tijd van fondant taarten, cake lolly’s maken, zelf creabea doen, zelf weer kleding naaien..kortom het huiselijke en het truttige is weer terug (want crisis, dus dan laaien dit soort trends op). Kneuterigheid is back! Maar ook het moederschap is aan trends onderhevig. Het is nu vooral ‘wat zijn we rijk he’ en ‘heerlijk he die kinderen’  en “genieten!” en we praten vooral niet over hoe zwaar het soms kan zijn. Je KIEST tegenwoordig voor het moederschap, dus zeuren mag je er niet over. Je moet vooral de perfecte moeder zijn (min. 3 dagen werken voor de hypotheek, een goede partner zijn, een goede vriendin zijn voor je vriendinnen, jezelf goed onderhouden, er goed uit zien en boven alles natuurlijk een GOEDE MOEDER zijn! ) en alles moet je leuk vinden. Lekker keutelen met je kinderen..het is toch allemaal fantastisch?

NEEEEEH! Ik vind eigenlijk van niet. Voorop gesteld…IK HOU VAN MIJN KINDEREN! Maarrrrrr 24/7 thuiszitten met een baby en een peuter van de ondragelijke leeftijd van ruim 3 jaar is soms echt KRANKZINNIG vervelend! Eerst heb je het fantastische bevalverlof van tien weken. Want je moet bijkomen van je bevalling. Maar wat valt er bij te komen als je kerel al na 1 of 2 weken weer fulltime aan de bak moet en jij thuis zit met een pas geboren baby en een lastige peuter? Tell me? Ik keek na een aantal weken echt uit naar het moment dat ik weer aan het werk mocht. Weer even mezelf mocht zijn en niet de hele dag in de poepluiers en gemopper van mijn puberende peuter puber hoefde te zitten. Niet dat ik nergens van genoten heb, maar je bent van ’s ochtends vroeg tot zeker het avondeten non-stop met je kinderen bezig. Er is helemaal geen tijd om te herstellen van je bevalling. Dat moet je eigenlijk binnen max. 2 weken gedaan hebben. Keizersnede of niet.

En dan nu…ik werk in het onderwijs en ik heb dit jaar nog 7 weken vakantie. Wauw..heerlijk hoor ik jullie denken. Jahoor fantastisch… als mijn man ook vakantie heeft. Dan geniet ik onwijs van mijn kinderen en ben ik echt trots op het feit dat ik hun moeder ben. Maar helaas helaas, mijn man werkt niet in het onderwijs en moet na 3 weken (als ik geluk heb) weer aan de bak. Er blijft dan dus nog een hele maand over waarbij ik 7 dagen per week aan huis ben gekluisterd (op wat sporadische uitstapjes na naar een vriendin ofzo). Want met een peuter en een baby van 4/5 maanden kan je veel..maar nou ook weer niet zo heel veel in je eentje. Laten we het niet overdrijven. Met zo’n kleintje ben je toch wat meer aan huis gebonden. Niet erg..was het niet dat mijn peuter zich dood verveelt en ik hem nauwelijks meer kan enthousiasmeren om te puzzelen, te tekenen of iets anders peuterigs te gaan doen. Hij moet gewoon naar school kan ik wel zeggen. Uitdaging, stimulans, opdrachtjes en andere kinderen heeft hij nodig.  Maar ja, hij is toch echt nog maar 3, dus nog  even wachten maar (gelukkig gaat hij wel naar de peuterschool..)! En dan heb ik ook nog een baby. Eigenlijk een heerlijk makkelijk kind..maar het is toch een baby. Heeft  iets meer zorg nodig.

HOE DOEN ANDERE MOEDERS DAT IN VREDESNAAM? Het eerlijk verdelen van de aandacht? Het er voor zorgen dat je peuter de hele dag leuk blijft doen? Het er voor zorgen dat je niet de halve dag loopt te mopperen op je peuter omdat je peuter nou eenmaal een peuter is en vreselijk irritant kan doen en behoorlijk Oost-Indisch doof is.  Hoe zorgen andere moeders nou dat hun peuter de baby niet bespringt of hem op een peuter manier probeert om te rollen, te tillen enz.  Of dat als je even aandacht aan de baby geeft je peuter weer in je nek loopt te hijgen?

Ben ik nou de enige die het hier moeilijk mee heeft. Zijn alle andere moeders allemaal perfect (en hebben ze perfecte kinderen?) en genieten de hele dag met volle teugen van hun telgen? Worden andere moeders dan nooit gek en zijn ze blij als het aan het einde van de dag hun partner weer ten tonele verschijnt? Staan andere moeders nooit (binnensmonds) te vloeken omdat ze op een dag ECHT EVEN GEEN ZIN HEBBEN OM MOEDER TE ZIJN . Dat ze het op bepaalde momenten echt vervloeken dat ze nu niet gewoon met een vriendin lekker op strand zitten met een cocktail en een hippe zonnebril…terwijl je een badje in de tuin laat vollopen waar je peuter vervolgens maar 3 seconden mee speelt? Nou nou nou? Ben ik echt de enige?

Waarom heb ik dat gevoel toch? Waarom lijkt het andere moeders allemaal zo makkelijk af te gaan? Ik vind het moederschap moeilijk. Zeker als ik niet werk. Mijn werk geeft me in ieder geval nog wat afleiding en kan ik even “normaal” doen.  In deze tijd..van alles moet leuk zijn en we “genieten” van onze kinderen kan ik mezelf soms wel wat aan doen (niet echt natuurlijk).  Waarom is er geen collectief voor moeders die het even allemaal niet zo leuk vinden en daar ook eerlijk voor uitkomen? Waarom doen we met zijn allen of we vreselijke goede verantwoorde moeders zijn die nooit de neiging (neiging!) hebben om hun kind een klap te verkopen. Waarom doen we allemaal alsof we knutselen, puzzelen, met de autootjes spelen, zandkastelen bouwen enz. enz. elke dag weer opnieuw fantastisch vinden? En dat we nooit half in slaap vallen als we weer eens aan tafel zitten om te tekenen of te puzzelen.

En natuurlijk kan ik ook vreselijk om mijn peuter lachen en ben ik apetrots op dat kereltje. Maar hij haalt minstens een miljoen keer per dag het bloed onder mijn nagels vandaan en dan kan ik hem wel wat.  Ik doe het niet, maarrrrr ooow….grrrrrrrr.  Soms moet ik toch echt wel even boos doen zeg maar. Maar dat mag je in deze tijd eigenlijk ook niet zijn. Nee nee…dat is allemaal niet opvoedkundig verantwoord. Je moet vooral in overleg gaan je met je kinderen…..Ook ben ik in love met mijn leuke babyboy. Wat een wolk van een baby heb ik gemaakt (samen met mijn man :D). Wat een lachebek. Maar het combineren van een baby en een peuter…mwah..niet de beste deal denk ik.

En ik ben zoooh moe…zoooh moe. Ik wil de hele dag slapen. Ik  MOET eigenlijk elke dag rond 13:00u even tukken op de bank. Al is het maar een half uur..anders haal ik het einde van de dag bijna niet. Met boekjes voorlezen val ik bijna in slaap, ik houd mijn ogen gewoon niet open.  MAAR wanneer kan ik nou een half uurtje bij tukken??  Heeel soms… als mijn lieve peuter of een keertje overdag slaapt of een half uurtje zelf speelt (want dat is voor peuters ook nog errug moeilijk). .

Wanneer gaat het nou echt leuker worden? Ik vind het vaak gewoon geen bal aan. Ik vind het vooral heel saai en simpel. Erg ben ik zeker?  Ik geniet gewoon het meest van mijn kinderen als mijn man er ook is. Dan vind ik het leuk en gezellig. Dan kom ik ook toe aan echte aandacht voor mijn kinderen. Daar is het gezin toch ook voor bedoeld? Niet dat de moeder in haar eentje alles draagt? Dat is toch geen reet aan. Helaas moet er gewerkt worden, daar kan niemand wat aan doen.

Maar ik ben zeker echt in mijn eentje? ;D

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit de oude doos.. Bookmark de permalink .

3 reacties op Ben ik nou de enige die het moederschap soms geen bal aan vindt? (Juli 2013)

  1. Linda zegt:

    Wat een heerlijk blogje. Soms heb ik het gevoel voor de omgeving de schijn op te moeten houden, soms is het echter teveel. Dan wil je gewoon even keihard schreeuwen, of is gewoon even alleen zijn al voldoende. Je bent dus zeker niet de enige!

    Liked by 1 persoon

  2. MamaJo zegt:

    Had gisteren al geprobeerd met mijn bloggeraccount een reactie te plaatsen maar het lukt helaas niet. Ik moet inloggen bij wordpress maar dat heb ik niet. Even kijken of het nu wel lukt 🙂

    Like

  3. MamaJo zegt:

    Jaaa hij doet het dus. Ik had ooit een wordpressaccount maar ik vond de overstap naar wordpress te lastig vandaar verwijderd maar blijkbaar kan ik er toch nog steeds met mijn oude account inloggen om te reageren. Nou ja lekker belangrijk allemaal.

    Wat ik dus gisteren o.a. schreef was dat het heel herkenbaar is wat jij schrijft, denkt en voelt. Ik ben vanaf de geboorte van mijn zoon, inmiddels 8, thuisblijfmoeder en ik zweer je werken is minder vermoeiend 🙂 Hoe vaak ik in de beginjaren mezelf niet heb moeten voortslepen van vermoeidheid, in slaap donderde tijdens de 64e keer hetzelfde boekje lezen en het spelen met de duploblokjes… De strijdjes, strubbelingen, dwarse buien etc. Ach, hoe ouder ze worden hoe makkelijker het wordt, inmiddels heb ik dat natuurlijk niet meer maar ik heb zeker de eerste jaren mijn hele moeilijke momenten gehad. Ondanks dat we als moeder zielsveel van onze spruit houden kunnen we haar of hem ook wel eens even achter het behang plakken. Het is leuk, geweldig bla bla bla maar ook af en toe gewoon loeizwaar 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s