Ode aan de kangoeroe!

Blog uit 2009….ik wist toen nog niet dat ik 2x een spoedkeizersnede zou krijgen (met veel paniek, poeha en angstige momenten). 

 

Kangoeroe Als er een god bestaat, dan bestaat hij zeker in Oceanië! Huh..? Ik zal het even uitleggen…

Natuurlijk het moederschap is een prachtig iets. Je mag een kind in je armen houden dat van jezelf is. Jouw genen gemengd met de genen van je partner hebben ervoor gezorgd dat er een nieuw individu is ontstaan. Een mensje met een eigen karakter en willetje! Prachtig! Geweldig! Wie wil dat nou niet? (Nou ja ik ken een hoop mensen die bewust kinderloos willen blijven,maar daar hebben we het even niet over..)

Ook het opvoeden lijkt de meeste mensen niet een makkelijke job, maar uiteindelijk toch een “fulltime baan” waar je veel voldoening van krijgt. Tot zover zijn mensen het er wel over eens, kinderen zijn niet altijd even makkelijk, maar ze geven je zoveel terug (dat het het allemaal waard is). Tot zover, klinkt allemaal goed vind je niet.?

Maar over een aspect van dat hele kinderen krijgen wordt meestal niet echt gepraat. Ja het hoort er wel bij en het is vervelend (understatement of the century!). Maar ach het is maar even en dan is het weer voorbij. Ik heb het natuurlijk over het moment dat je lang verwachte kindje jouw heerlijk warme lichaam gaat verlaten en het warme donkere leven gaat verruilen voor het lichte koude aardse. Jaah dat moment dus.

Natuurlijk ik kan er (nog) niet over meepraten. Ik heb nog een half jaar te gaan en dan mag ik het letterlijk aan den lijve ondervinden (hoera!..grr) Maar we hebben het hier dus over de BEVALLING!

Bijna alle (female ) zoogdieren (de mens dus ook..) brengen hun kroost op de wereld door ze uit de vagina te persen. Hetgeen bij geen enkel zoogdier eruit ziet alsof dat een “lekker” klusje is. Natuurlijk zijn er een paar dieren wat beter ingesteld op dit gebeuren ( zo kan een Gnoe haar bevalling tijdelijk stopzetten als er gevaar drijgt, vervolgens een heel eind rennen (met de pootjes van haar kroost uit haar V stekend) en dan weer gezellig verder gaan met haar bevalling). Ook is veel van het kroost goed uitgerust op wat komen gaat. Ze kunnen bijvoorbeeld na een paar minuten al staan en met ma mee rennen. Maar hoe je het ook went of keert, bij geen enkele V bevalling zie je een vrouwelijk dier “denken” (voor zover ze denken dan ) “dit is mijn lust en mijn leven!” 

Dit pijnlijke gebeuren vindt bij alle vrouwtjes zoogdieren over de hele wereld plaats. Van het Atlas gebergte in Marokko tot de Tafelberg in Zuid-Afrika en van de Amazone rivier in Brazilië tot Patagonië in Argentinië. Het maakt niet uit! Alle (zoogdier) vrouwtjes op deze wereld ondergaan hetzelfde lot! Behalve op 1 plek op aarde………..hmm

Jaja en dat is dus in Oceanië. Je weet wel, Australië, New Sealand enz. Je hebt daar buideldieren (even ter info..haha). De meeste buideldieren komen voor op Australië, de Molukken en Nieuw Guinea. Ik ga er vanuit dat de meeste mensen op deze aardplaneet wel weten hoe dat precies werkt met een buideldier, maar ik ga het toch nog even kort toelichten.

Het kroost van een buideldier wordt via de algemeen bekende weg verwekt. Dat lukt iedereen! Maar dan. Na ongeveer 30 dagen !!! (verschilt per buideldier) nadat de bevruchting heeft plaats gevonden klimt (jawel jawel) het kroost uit de vagina van mams (en met 30 dagen heeft mams daar nog niet zo heeel veeel last van!) en baant zich een weg naar de buidel van mams om daar aan haar tepel te drinken. Totdat het kroost groot genoeg is verblijft het bij de tepel in de buidel en als kroostlief de juiste afmetingen heeft dan klimt het zo nu en dan uit de buidel om de wereld te verkennen en klimt als het moe is weer terug in de buidel.

Zo heb je toch een goede moeder-kroost binding, maar heb je tijdens je zwangerschap/bevalling geen last van bekkeninstabiliteit, andere verweekte onderdelen, uitgerekte buikspieren, brandend maagzuur, opgeblazen gevoel, obstipatie, ontploffende borsten, uitscheuren, hechtingen, weken nabloeden enz. enz. enz.

Dus mijn grote vraagteken ???? is dan ook. Waarom is dit sublieme idee niet doorgevoerd in de rest van de wereld? Ik heb best een buideltje aan de voorkant van mijn buik (als alle vrouwen dat hebben dan is dat ook weer normaal. Toch? ) over om mijn kroost na 30 dagen geboren te laten worden (zonder een centje pijn en allerlei uitgezette lichaamsonderdelen) om het dan vervolgens in mijn buidel verder te dragen totdat het wieg klaar is.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb er alles voor over om ons kind op de wereld te zetten en ik kan niet wachten om het in mijn armen te houden. Maar soms word je ’s nachts wakker en vraag je jezelf wel eens dingen af! Waarom? Waarom?

Het is toch raar dat de oplossing voor het bevalprobleem al lang is uitgevonden…maar dat het blijkbaar alleen maar voor een bepaalde elite is weggelegd in het immer zonnige Australië.  Zo jammer!………

Geplaatst in Uit de oude doos. | Een reactie plaatsen

Tips voor mensen die alles te duur vinden…. ( uit 2009)

 

Er moet mij echt even iets van het hart….. en ja het is een beetje een zeurblog…dus als je daar geen zin in hebt..niet verder lezen!

Ik kom regelmatig mama’s to be en mama’s tegen die alles zooooh ontzettend duur vinden e.d. En die daar dan ook lekker over lopen te zeuren.

Natuurlijk ben ik het ermee eens dat kinderen gewoon een hoop geld kosten. Maar hee, dat wist je van te voren (baby’s ontstaan niet spontaan, we zijn niet allemaal Maria’s.) Maar wat ik gewoon ontzettend mis bij mensen is een beetje creativiteit! Daarmee bespaar je echt zooooh veeel geld!

Dus hier een paar tips (en doe daar verder mee wat je wilt.):

* Je kunt dingen lenen (kijk die vriendin met 2 kinderen eens lief aan, ze heeft vast nog wel iets staan wat ze niet meer kan gebruiken omdat haar kinderen er al eigenlijk te oud voor zijn..)

* Wees niet te zeikerig over tweedehands spullen! De meeste spullen zijn maar kort gebruikt en zien er daardoor nog prima uit! Ook een was of boenbeurtje doet vaak wonderen! Op marktplaats staan echt duizenden kinderwagens (Je hebt echt al een nette, niet te oude combi kinderwagen voor €60,- of zelfs minder!!!), duizenden maxi cosi’s en duizenden kinderkamers te wachten op een nieuwe eigenaar! Dus heb je niet veel te besteden of vind je het gewoon onzin om €1000,- uit te geven aan een babykamer of €700,- aan een nieuwe kinderwagen…zeur dan niet over tweedehands! Gewoon lekker doen! Niemand die het ziet!

* Ook zwangerschapskleding hoeft niet veel te kosten. Je schaft een paar nieuwe basics aan (bijv. twee spijkerbroeken en een rokje en een winterjas…maar zelfs dit kan via MP!! )..en de rest snuffel je gewoon bij elkaar bij de Scapino, de markt, Zeeman, Wibra, de H&M…of waar dan ook. Want de beetje oplettende dames onder ons hebben al lang door dat veel shirtjes, truitjes e.d. wat wijder en rekbaarder zijn tegenwoordig en dus nog lang te dragen zijn met een bolle buik. Dus als je geen geld hebt dan hoef je er echt niet als een slobberige holle bolle gijs bij te lopen met fleece trui en te strakke bodywarmer. Dat is echt totaal niet nodig! WEES creatief mensen! Echt niemand die het doorheeft dat jij een shirtje van de WIBRA draagt (als je tenminste een leuke combi maakt natuurlijk!)

* Kinderkleding is natuurlijk hetzelfde verhaal. Natuurlijk kan je naar zaken gaan als ESPRIT/MEXX e.d. Maar op marktplaats staan honderdduizenden kleertjes te koop! Waarom daar niet kijken? En doe het dan bij een aanbieder (een aanbieder heeft vaak heel veel te koop staan..) en koop dan alles in 1 koop, dus maar 1x verzendkosten en je kan vaak een hele leuke prijs afspreken. Waarom dure Nike schoentjes kopen (die maar zeer kort gedragen kunnen worden)..als je net zo iets schattigs kunt kopen voor veel minder…(er staan alleen geen Nike teken op..) De zeeman, HEMA, Wibra e.d. hebben vaak ook schattige kleertjes voor een fractie van de prijs van merkkleding! Houdt de aanbiedingen in de gaten!

* Neem alle kleding aan die je krijgt van mensen! Ook al denk je dat het afschuwelijk is. Er zit vast wel iets tussen wat je weer kan combineren met wat hippers! En dat geeft dan gewoon ook een prima resultaat!

* Blijf niet hangen bij de dure merken. Het is niet altijd waar dat duurdere producten ook beter zijn. Alle babyproducten moeten aan bepaalde strenge eisen voldoen. Natuurlijk kan het zo zijn dat je kindje op een product beter reageert dan op het andere…maar dat ontdek je dan zelf wel! En het kan best zo zijn dat zijn/haar voorkeur uitgaat naar een goedkoper huismerk!

* Check alle huis aan huisbladen voor goede aanbiedingen!

Dus mensen zeur niet zo….wees creatief en staar je niet blind op het gangbare! Aan sommige aanschaffen kun je niet ontkomen (maar ook daar heb je weer keuzes in!)…maar het meeste kan je echt op een andere manier oplossen! Trap niet met open ogen in de trucs van al die winkels…overal waar “BABY” voorstaat daar betaal je ontzettend veel geld voor! Aan jouw de taak om die prijzen te omzeilen en opzoek te gaan naar een net zo goed alternatief voor veel minder geld!

Wees geen dief van je eigen portemonnee! Suc6!

Geplaatst in Uit de oude doos. | 1 reactie

Marktplaats & Shabbies

Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat een zeer groot deel van onze inboedel bestaat uit tweedehands (misschien wel derde- of vierdehands) spullen. Van bankstel, tafel tot kleding. I LOVE marktplaats! Als ik iets nodig heb kijk ik altijd eerst of het toevallig niet op marktplaats te krijgen is. Ook verkoop ik er zelf veel spullen. Helaas kom ik al maanden niet van mijn badstandaard met tummie tub af….

Het is gewoon een sport om iets ‘duurs” zo goedkoop mogelijk te krijgen. Vandaag heb ik er een fietstochtje (in de regen) van 7,2 km voor over gehad om een paar Shabbies Amsterdam (met hakje) te gaan passen in een dorp verderop. Shabbies hebben een waarde van rond de €200,- en dat is een prijs die ik nooit, maar dan ook nooit zou neerleggen voor een paar schoenen. Maar inmiddels had ik dus wel bedacht dat ik een paar Shabbies leuk zou vinden in mijn bonte verzameling schoenen….  Schoenen op marktplaats koop ik eigenlijk niet. Dat is veel te onzeker. Maar deze mevrouw woonde in de buurt en ze vond het geen probleem dat ik ze zou komen passen. 

Mevrouw bleek ruim in de zestig te zijn, erg aardig en ze kende mijn familie die weer uit een ander dorp in de buurt komt. Jaja de wereld is klein. Zeker waar ik woon. En aangezien ik 9 ooms en tantes heb en ook weer ruim 30 nichtjes en neefjes, die inmiddels ook weer allemaal kroost op de wereld zetten…is de kans groot dat iemand mijn familie kent. Gezelligheid. 

Maar ik dwaal af…de Shabbies. Ik kwam voor bruinachtige/donker taupe suede schoenen. Na wat passen en meten moest ik helaas tot de conclusie komen dat ze toch echt te wijd voor me waren. Ik ben niet alleen gezegend met maat “boot” 41, maar ook nog eens met smalle platvoeten. Dus helaas. Ik vertelde de mevrouw dat ik op marktplaats verder zou gaan kijken voor Shabbies maat 40 die niet gemaakt zijn van suede. De mevrouw dacht vervolgens even na en liep naar boven om een andere paar Shabbies te pakken. Deze waren van glad leer, kleur licht taupe en maat 40. Ik mocht ze even passen, zodat ik zou weten of deze wel goed zaten voordat ik op marktplaats zou beginnen met zoeken. Ze zaten een stuk beter. 

Mevrouw dacht weer even na en vertelde me toen dat ik deze dan wel mocht kopen. Ik was lichtelijk verbaasd, want ze zat net te vertellen dat ze deze schoenen ook net gekocht had (deze ook via marktplaats) en dat ze ze beter vond zitten dan die bruine. Maar zo vertelde ze, deze schoenen kon ze alleen aan als de inlegzool van de schoenen eruit haalde. En dan zaten ze nog niet echt lekker. Nadat ik 3x had gevraagd of ze het echt zeker wist, betaalde ik haar en nam de schoenen mee. 

Een veel betere deal! Deze schoenen waren echt helemaal nieuw, de juiste kleur en de maat was goed. Hoewel het hier natuurlijk om een materialistisch onderwerp gaat, fietste ik toch heel blij 7,2km naar huis door de stromende regen en een “ik heb een potje met vet” zingend. Tja..je zult er maar blij van worden. Het waren trouwens niet eens echt de schoenen die mij aan het zingen maakte, maar meer de hele situatie. Ik vond het super grappig. Met marktplaats ontmoet je de leukste, gekste en raarste mensen! Deze vrouw bekende dat ze toch wel min of meer een “schoenenprobleem” had. Terwijl ze dat zei, stak haar man zogenaamd wanhopig de handen in de lucht. 😀 :D.  

En nu gaat mijn zoektocht verder….ik moet nog: een leren jasje in het  (licht) mintgroen en een bijpassende sjaal. 😀 😀 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Samenleving | Een reactie plaatsen

Receptje voor een heerlijk frisse en voedzame salade :D

Ingrediënten:

Salade:

– zak gesneden witte kool (of koop een witte kool en snij deze zelf).

– zak gemengde sla (liever geen ijsberg sla, daar zitten niet zoveel voedingstoffen in).

–  Geraspte (grote) winterwortel

–  Hand gebroken walnoten of andere noten naar keuze.

–  Hand rozijnen

– Zelf gebakken in stukjes gesneden kipfilet. Bak goudbruin.

– Bepaal zelf de voor jou juiste verhouding en mix alles door elkaar. Wat je over hebt, kun je de volgende dag voor een nieuwe salade gebruiken.

Dressing:

– 250 ml olijfolie of 200ml zonnebloemolie + 50ml olijfolie.

– 1 eierdooier

– 1 ei

–  1 eetlepel (suikervrije) mosterd

– 4 ( niet te volle) eetlepels witte wijnazijn.

– beetje zout

–  Grote scheut volle yoghurt

–  Mix alles door elkaar met de staafmixer en voeg er aan het eind de yoghurt aan toe. Mix nog even tot de dressing iets stevig wordt.  Bepaal zelf hoeveel dressing je door de salade doet. De rest van de dressing kan je in de koelkast bewaren voor andere gerechten of een nieuwe salade.

Geplaatst in Healthy food | Een reactie plaatsen

Een dag, zoals zoveel dagen.

Vandaag zag ik er uit als een “echte” flodder mama.  Haar uit model, geen mascara en een shirt dat net even teveel tekent. Gewoon omdat ik er vandaag even geen zin in had.

( Soms begin ik te begrijpen waarom bepaalde ooit zgn. hippe dames na het krijgen van kinderen opeens lijken te wonen in hun roze trainingspak met reetopdruk. Heerlijk lijkt me dat, als je dat zonder enige gene kan dragen en er gelukkig in kunt zijn (incl uggs?? )  Misschien zijn ze er zelfs wel van overtuigd dat ze er zeer appetijtelijk uitzien.)

Kan gebeuren zeg maar… Hoewel ik me de hele dag een beetje schaam voor mijn verschijning en ik het in mijn hoofd een “trollendag” noem, ontbreekt het mij zo nu en dan aan inspiratie om te bedenken hoe ik er zo aantrekkelijk mogelijk uit kan zien zonder dat mijn buikflapje goed zichtbaar is (zeker in de zomer, want dan kan ik geen jasjes aan). Want tja ik heb na twee kinderen toch wel echt iets wat lijkt op een buikflapje. Je doet er niets aan, het zit er en het laat zich niet wegmoffelen. Helaas pindakaas. Morgen ga ik mijn best maar weer eens doen…

Mijn kinderen zijn 1,5 en 4 jaar. Het zijn twee jongens en die rol voeren ze met verve uit. De één staat op dit moment in zijn ledikant hard te brullen en al zijn knuffels uit het bed te smijten. Als hij tot de ontdekking komt dat hij zijn lievelingsknuffel uit het bed heeft gesmeten begint hij nog harder te brullen. De ander parkeert op dit moment twintig auto’s in zijn bed en roept zo nu en dan naar mij dat hij “bang” is voor monsters (of ik even wil komen..). Als hij straks slaapt moet ik eerst twintig auto’s onder hem vandaan vissen.

Mijn vier jarige zoon is een bijzonder kind op allerlei fronten. Soms heb ik het reuze moeilijk met hem en hoop ik dat de dag heeel maar dan ook heeeel snel voorbij is.  Hij is zeg maar een “snelle Jelle” op een aantal gebieden. Heeft alles in de gaten, houdt alles in de gaten en is snel overprikkelt. Mijn bijna 1,5 jarige zoon is ook een beetje “vreemd”.  Zeer snelle motorische ontwikkeling (liep met 10 maanden), begrijpt je meestal prima, maar ook een grote dromer en zegt eigenlijk nog geen boe of bah. En dat ben ik niet gewend, want zoon 1 sprak met 1,5 jaar al heel wat woorden om vervolgens met 20 maanden in zinnen te gaan spreken. Ik neem aan dat het gewoon goed gaat komen en dat hij straks in één keer het licht ziet ofzo…maar het begint me nu op de één of andere manier wel te irriteren dat er niets fatsoenlijks uitkomt. Vooral als hij om alles begint te janken omdat hij zichzelf niet duidelijk kan maken. Maar inmiddels weet ik….alles is een fase…alles gaat voorbij…en meestal komt alles weer goed.

Vandaag was een dag zoals zoveel dagen.

Ik werk in het onderwijs dus heb ik  zes (vroeger zeven) weken vrij. De eerste drie weken waren heerlijk. We zijn met het gezin naar Frankrijk geweest, waar we hebben gekampeerd. En tot overmaat van geluk…het ging helemaal goed! WAUW! Mijn oudste zoon heeft zich prima vermaakt, er waren genoeg andere kindjes en als klap op de vuurpijl, er was een trampoline!!! Ook sliepen ze uit tot half 8/ 8 uur. En ik merkte het echt aan mijn lichaam. Normaal zijn mijn kinderen rond de klok van zes uur wakker, en dat is veel te vroeg. Door die 1,5 uur extra slaap was ik echt beter uitgerust en mijn kinderen trouwens ook. Heelijk! We hebben daar ook ontzettend veel gedaan en gezien in een prachtig gebied.

Maar daarna heb ik nog eens keer 3 weken vrij terwijl mijn man weer aan het werk is. Op zich niet vervelend, maar helaas is iedereen of gewoon aan het werk of op vakantie en is het drie weken lang best eenzaam. Elke dag gaat dan zo lijken op elke andere dag (elke dag even boodschappen doen, elke dag even naar het speeltuintje en elke dag om 17u tv kijken). Ik wist op een gegeven moment bijna niet meer welke dag het was. Mijn vier jarige kleuter mist in onze straat (en omgeving) ernstig kindjes van zijn eigen leeftijd en verveelt zich suf. Probeer zo’n kleuter maar eens te vermaken. Niet te doen!

Aan alles komt echter een eind en vandaag was officieel mijn laatste vakantiedag. Joehoe joehoe. Ik mag weer aan het werk! Weer ritme in ons leven, weer omgaan met volwassenen (en oke, ook wat pubers) en met mijn fietsje door Amsterdam heen.

Fulltime thuiszitten met kinderen is aan mij niet besteed. Ik snap echt niet hoe andere vrouwen dat overleven. Ik heb daar veel respect voor. Werken is voor mij noodzakelijk om een goede moeder te zijn. Als ik alleen maar thuis ben stomp ik af en voel ik mij een beetje hersendood. Je moet als thuiszitmama behoorlijk over je eigen ego heen kunnen stappen en jezelf kunnen wegcijferen. Mijn kinderen zijn echt heel belangrijk voor me en als puntje bij paaltje komt zullen ze altijd voor alles gaan, maar mezelf 100% wegcijferen kan ik echt niet. Ik wil ook nog iets van een eigen leven ervaren.

Hmmm.. ik moet toch tot de conclusie komen dat dit blog een beetje onsamenhangend is geworden. Ik had ook zoveel in mijn hoofd dat ik wilde opschrijven. Te veel voor dit blog. Volgende keer beter dan maar! 😀

Geplaatst in Lief&Leed | Een reactie plaatsen

Kiezen voor gezonde voeding.

Vandaag kon ik er niet meer onderuit. Ik moest aan mijn schoonouders opbiechten dat ik min of meer meedeed aan de “Sugar challenge”.  Dit  betekend dat je iig 30 dagen suikervrij eet. Dit lukt niet 100%, maar ik kom een heel eind en het voelt goed.

Al ruim 1,5 jaar ben ik mij aan het verdiepen in voeding. Wat is nou precies “gezond eten” ?  En ik denk dat ik een groot deel van de sleutel heb gevonden in het niet meer nuttigen van (geraffineerde) suiker. Want wat hou je over als je geen suiker meer eet? Precies…   Suiker zit echt werkelijk overal in. Natuurlijk heb je ook suikers nodig, maar dat zijn andere suikers dan de suikers die zitten in: beschuit, brood, worst, pastasaus, pindakaas, dranken, pakjes van Honig, Knorr en weet ik wat allemaal.

Nu wil ik op dit moment niet verder uitweiden over de (in mijn ogen) juistheid van deze keuze. Wel wil ik kwijt hoe negatief mensen reageren op deze keuze.  Er zijn maar weinig mensen die reageren met “Wauw! Wat een goede keuze van je!”.  De meeste reageren alsof je een één of andere idioot bent die van het rechte pad is afgestapt. Een greep uit de reacties:

* Wat een onzin, iedereen heeft suiker nodig * Sla je niet een beetje door? *  Je mag al zoveel niet in het leven, waarom zou je alles laten staan * Dan kan je toch niets meer eten?  * Is het weer een nieuw dieet? * enz. enz. enz. Om moe van te worden. Ik ben niet aan het diëten, ik probeer gewoon mijn lichaam te voorzien van gezonde voeding. That’s all.

Mijn schoonmoeder reageerde al niet veel anders. Wat er eigenlijk gebeurde is volgens mij het volgende… ze voelt zich aangevallen en denkt dat ik haar voedingspatroon afkeur, vervolgens komt ze met allemaal loze kreten om mijn standpunt over voeding te weerleggen.  Omdat ik ook mijn kinderen wat verder van suiker wil houden zei ze op een gegeven moment ook dat “kinderen af en toe horen te snoepen en dat een snoepje per dag echt niet erg is “.  Ik ben het met haar eens dat een snoepje per dag echt geen kwaad kan en mijn kinderen krijgen dus ook echt wel af en toe “wat lekkers”.  Maar snoepen en snaaien is aangeleerd gedrag. Als je het kinderen in hun vroege leven niet aanbiedt, dan vragen ze er ook niet naar. We leren al heel vroeg dat eten een manier is om te troosten of om een gevoel te sussen.

In ieder geval…het was een irritant gesprek met een vrouw die in de 12 jaar dat ik haar ken al tig keer een dieet heeft gevolgd. Tig keer zoveel kg is afgevallen en ook al tig keer zoveel kg is aangekomen. Ze loopt al jaren bij een diëtiste die haar verteld hoe ze kcal moet tellen. Ik zou juist graag zien dat de diëtiste haar leert wat gezonde voeding is, wat voeding met je lichaam doet en dat je door het zoveel mogelijk verbannen van (geraffineerde) suiker uit je leven heel goed op gewicht kunt blijven. Deze vrouw denkt dat het leven draait om het verbannen van “VET”.  Terwijl suiker een veel grotere boosdoener is voor al het overgewicht op deze wereld (en andere klachten niet te vergeten!)

En nee, ik ben niet té fanatiek. Ik ben niet biologisch, ecologisch, veganistisch of wat dan ook. Ik probeer gewoon minder brood te eten, gezonde vervangers voor van alles te vinden (zoek maar eens een suiker- en E621vrij bouillonblokje), mijn pannenkoeken met spelt- en boekweitmeel te bakken, mijn gerechten niet uit pakjes te halen maar het zelf te maken, genoeg groente&fruit te eten,  mijn kinderen zoveel mogelijk natuurlijke suikers te laten nuttigen (met af en toe “iets lekkers”) en ik probeer al maanden mijn man te overtuigen van het belang van minder suikers (het begint te komen!).  Verder probeer ik zo nu en dan wat gezonde snacks in elkaar te zetten…met wisselend succes. Ik ben er nog lang niet. Maar ik vind het een interessante en leuke uitdaging.

Waarom trekken mensen hun mond niet open als ze horen dat pa&ma&kinderen soms meerdere malen per maand naar de Mac gaan? Waarom mag je niets zeggen van net iets te dikke kinderen (want dat is natuurlijk “de bouw”)? En waarom mag je dan wel je mening vrijelijk uiten op het moment dat iemand WEL gezond wil eten en nadenkt over wat er in de monden van zijn/haar gezin verdwijnt. Dan ben je opeens aan het doorslaan oid.

Ik denk dat ik het weet…men voelt zich aangevallen. Ze krijgen zelf het gevoel dat ze “iets’ niet goed doen. Zolang je maar “normaal” doet (= koop eten zonder na te denken en stop rustig een paar keer week ongezonde rommel in je lijf) , voelt men zich daar comfortabel bij en hoeven ze zelf geen schuldgevoel te hebben.

Het maakt mij niet uit wat een ander eet, dat moet je helemaal zelf weten. Het maakt mij WEL uit wat MIJN gezin eet. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Laat mij daar dan zonder discussie verantwoordelijk voor zijn.

 

Geplaatst in Healthy food | Een reactie plaatsen

Ben ik nou de enige die het moederschap soms geen bal aan vindt? (Juli 2013)

We leven in een tijd van fondant taarten, cake lolly’s maken, zelf creabea doen, zelf weer kleding naaien..kortom het huiselijke en het truttige is weer terug (want crisis, dus dan laaien dit soort trends op). Kneuterigheid is back! Maar ook het moederschap is aan trends onderhevig. Het is nu vooral ‘wat zijn we rijk he’ en ‘heerlijk he die kinderen’  en “genieten!” en we praten vooral niet over hoe zwaar het soms kan zijn. Je KIEST tegenwoordig voor het moederschap, dus zeuren mag je er niet over. Je moet vooral de perfecte moeder zijn (min. 3 dagen werken voor de hypotheek, een goede partner zijn, een goede vriendin zijn voor je vriendinnen, jezelf goed onderhouden, er goed uit zien en boven alles natuurlijk een GOEDE MOEDER zijn! ) en alles moet je leuk vinden. Lekker keutelen met je kinderen..het is toch allemaal fantastisch?

NEEEEEH! Ik vind eigenlijk van niet. Voorop gesteld…IK HOU VAN MIJN KINDEREN! Maarrrrrr 24/7 thuiszitten met een baby en een peuter van de ondragelijke leeftijd van ruim 3 jaar is soms echt KRANKZINNIG vervelend! Eerst heb je het fantastische bevalverlof van tien weken. Want je moet bijkomen van je bevalling. Maar wat valt er bij te komen als je kerel al na 1 of 2 weken weer fulltime aan de bak moet en jij thuis zit met een pas geboren baby en een lastige peuter? Tell me? Ik keek na een aantal weken echt uit naar het moment dat ik weer aan het werk mocht. Weer even mezelf mocht zijn en niet de hele dag in de poepluiers en gemopper van mijn puberende peuter puber hoefde te zitten. Niet dat ik nergens van genoten heb, maar je bent van ’s ochtends vroeg tot zeker het avondeten non-stop met je kinderen bezig. Er is helemaal geen tijd om te herstellen van je bevalling. Dat moet je eigenlijk binnen max. 2 weken gedaan hebben. Keizersnede of niet.

En dan nu…ik werk in het onderwijs en ik heb dit jaar nog 7 weken vakantie. Wauw..heerlijk hoor ik jullie denken. Jahoor fantastisch… als mijn man ook vakantie heeft. Dan geniet ik onwijs van mijn kinderen en ben ik echt trots op het feit dat ik hun moeder ben. Maar helaas helaas, mijn man werkt niet in het onderwijs en moet na 3 weken (als ik geluk heb) weer aan de bak. Er blijft dan dus nog een hele maand over waarbij ik 7 dagen per week aan huis ben gekluisterd (op wat sporadische uitstapjes na naar een vriendin ofzo). Want met een peuter en een baby van 4/5 maanden kan je veel..maar nou ook weer niet zo heel veel in je eentje. Laten we het niet overdrijven. Met zo’n kleintje ben je toch wat meer aan huis gebonden. Niet erg..was het niet dat mijn peuter zich dood verveelt en ik hem nauwelijks meer kan enthousiasmeren om te puzzelen, te tekenen of iets anders peuterigs te gaan doen. Hij moet gewoon naar school kan ik wel zeggen. Uitdaging, stimulans, opdrachtjes en andere kinderen heeft hij nodig.  Maar ja, hij is toch echt nog maar 3, dus nog  even wachten maar (gelukkig gaat hij wel naar de peuterschool..)! En dan heb ik ook nog een baby. Eigenlijk een heerlijk makkelijk kind..maar het is toch een baby. Heeft  iets meer zorg nodig.

HOE DOEN ANDERE MOEDERS DAT IN VREDESNAAM? Het eerlijk verdelen van de aandacht? Het er voor zorgen dat je peuter de hele dag leuk blijft doen? Het er voor zorgen dat je niet de halve dag loopt te mopperen op je peuter omdat je peuter nou eenmaal een peuter is en vreselijk irritant kan doen en behoorlijk Oost-Indisch doof is.  Hoe zorgen andere moeders nou dat hun peuter de baby niet bespringt of hem op een peuter manier probeert om te rollen, te tillen enz.  Of dat als je even aandacht aan de baby geeft je peuter weer in je nek loopt te hijgen?

Ben ik nou de enige die het hier moeilijk mee heeft. Zijn alle andere moeders allemaal perfect (en hebben ze perfecte kinderen?) en genieten de hele dag met volle teugen van hun telgen? Worden andere moeders dan nooit gek en zijn ze blij als het aan het einde van de dag hun partner weer ten tonele verschijnt? Staan andere moeders nooit (binnensmonds) te vloeken omdat ze op een dag ECHT EVEN GEEN ZIN HEBBEN OM MOEDER TE ZIJN . Dat ze het op bepaalde momenten echt vervloeken dat ze nu niet gewoon met een vriendin lekker op strand zitten met een cocktail en een hippe zonnebril…terwijl je een badje in de tuin laat vollopen waar je peuter vervolgens maar 3 seconden mee speelt? Nou nou nou? Ben ik echt de enige?

Waarom heb ik dat gevoel toch? Waarom lijkt het andere moeders allemaal zo makkelijk af te gaan? Ik vind het moederschap moeilijk. Zeker als ik niet werk. Mijn werk geeft me in ieder geval nog wat afleiding en kan ik even “normaal” doen.  In deze tijd..van alles moet leuk zijn en we “genieten” van onze kinderen kan ik mezelf soms wel wat aan doen (niet echt natuurlijk).  Waarom is er geen collectief voor moeders die het even allemaal niet zo leuk vinden en daar ook eerlijk voor uitkomen? Waarom doen we met zijn allen of we vreselijke goede verantwoorde moeders zijn die nooit de neiging (neiging!) hebben om hun kind een klap te verkopen. Waarom doen we allemaal alsof we knutselen, puzzelen, met de autootjes spelen, zandkastelen bouwen enz. enz. elke dag weer opnieuw fantastisch vinden? En dat we nooit half in slaap vallen als we weer eens aan tafel zitten om te tekenen of te puzzelen.

En natuurlijk kan ik ook vreselijk om mijn peuter lachen en ben ik apetrots op dat kereltje. Maar hij haalt minstens een miljoen keer per dag het bloed onder mijn nagels vandaan en dan kan ik hem wel wat.  Ik doe het niet, maarrrrr ooow….grrrrrrrr.  Soms moet ik toch echt wel even boos doen zeg maar. Maar dat mag je in deze tijd eigenlijk ook niet zijn. Nee nee…dat is allemaal niet opvoedkundig verantwoord. Je moet vooral in overleg gaan je met je kinderen…..Ook ben ik in love met mijn leuke babyboy. Wat een wolk van een baby heb ik gemaakt (samen met mijn man :D). Wat een lachebek. Maar het combineren van een baby en een peuter…mwah..niet de beste deal denk ik.

En ik ben zoooh moe…zoooh moe. Ik wil de hele dag slapen. Ik  MOET eigenlijk elke dag rond 13:00u even tukken op de bank. Al is het maar een half uur..anders haal ik het einde van de dag bijna niet. Met boekjes voorlezen val ik bijna in slaap, ik houd mijn ogen gewoon niet open.  MAAR wanneer kan ik nou een half uurtje bij tukken??  Heeel soms… als mijn lieve peuter of een keertje overdag slaapt of een half uurtje zelf speelt (want dat is voor peuters ook nog errug moeilijk). .

Wanneer gaat het nou echt leuker worden? Ik vind het vaak gewoon geen bal aan. Ik vind het vooral heel saai en simpel. Erg ben ik zeker?  Ik geniet gewoon het meest van mijn kinderen als mijn man er ook is. Dan vind ik het leuk en gezellig. Dan kom ik ook toe aan echte aandacht voor mijn kinderen. Daar is het gezin toch ook voor bedoeld? Niet dat de moeder in haar eentje alles draagt? Dat is toch geen reet aan. Helaas moet er gewerkt worden, daar kan niemand wat aan doen.

Maar ik ben zeker echt in mijn eentje? ;D

 

 

Geplaatst in Uit de oude doos. | 3 reacties

Om te beginnen….

Een paar dagen geleden heb ik mijn verjaardag gevierd, ik ben (al weer) 31 geworden. Een leeftijd waarvan ik nooit had verwacht dat ik die ooit zou krijgen. Niet dat ik vroeger dacht dat ik er dan niet meer zou zijn, maar een dertiger was in mijn ogen altijd oud en volwassenen.  Inmiddels besef ik wel dat we eigenlijk nooit volwassen worden, het enige wat we doen is onze levenservaring meenemen ;D. Maar goed, 31 jaar dus. Het voelt alsof ik met sneltreinvaart afsteven op middelbare leeftijd.

Ook riep ik al vanaf mijn 14e dat ik geen kinderen wilde. Onder geen beding. Mijn moeder heb ik horen bevallen van mijn jongste broertje (op mijn 14e ) en dat geluid heeft zich diep genesteld ergens in mijn hersenen. Zo’n 12 jaar later ging ik toch overstag en heb ik in 3 jaar tijd twee prachtige kinderen op de wereld gezet.

En tja…over deze kinderen zal mijn blog grotendeels gaan. In alle eerlijkheid en directheid. Ik ben niet van het geteut en geleuter. Het zal over de leuke en minder leuke dingen gaan. En nee, ik schrijf niet over een plasje op het potje of de zoveelste luieruitslag. Ik ga geen moederlijke adviezen geven. Ik schrijf dit blog vooral omdat ik andere moeders wil laten weten dat imperfect zijn heel normaal is en dat veel mensen vaak worstelen met dezelfde dingen. Of het nou gaat over je kinderen, je relatie, je familie, je vrienden of de samenleving.

Nog even ter info:

Ik ben een werkende moeder van twee kinderen. Ik ben getrouwd en ik woon in een normale ééngezinswoning ergens in een stad dat eigenlijk een dorp is. Ik werk drie dagen per week in Amsterdam in het voortgezet onderwijs.  Ik hou van kamperen, lezen (veel lezen, vooral non-fictie) films kijken en koken. Al ruim een jaar ben ik bezig met mezelf te verdiepen in “gezonde voeding” en probeer binnen mijn gezin steeds meer te streven naar een bevredigend voedingspatroon.

 

Geplaatst in Voorstellen | Een reactie plaatsen